تاریخچه بازی چوگان

ای بی تی 90

آنها حتی می توانند به راحتی وارد جنگ شوند. امروزه ، در چوگان ، پونی ها اسب هایی با اندازه کامل هستند که برای این بازی سنتی ایرانی استفاده می شود. در فارسی از آنها به راحتی اسبهای چوگان یاد می شود. آنها باید به چرخ دنده های ایمنی مجهز باشند تا برای مسابقات آماده باشند. قرار است آنها از پیچ های مخصوص پا استفاده کنند تا در برابر پتک محافظت شوند. خط متصل به بیت حاشیه باید در یک آزادراه راحت و راحت تنظیم شود تا اسب ها به راحتی تراز شوند. اسب سواران باید دارای کلاه ایمنی ، دستکش ، شلاق ، چکمه های سواری ، زانوبند ، آرنج و لباس چوگان باشند. بازیکنان قرار است از قبل به عنوان اسب سوار مهارت ماهرانه ای داشته باشند. هر بازیکن یک پتوی چوبی دسته بلند دارد که با آن سعی می کند توپ را در طول بازی هدایت کند. این پتک 129 سانتی متر طول دارد و به قطعه دیگری ، 20-25 سانتی متر ، عمود بر آن متصل است. چوب پتک پولو به طور کلی از بامبو ساخته شده است. توپ چوگان سخت و کمی بزرگتر از یک توپ تنیس است. به آن "گوی" می گویند. قطر آن تقریباً 25 سانتی متر و وزن آن حدود 140 گرم است. کل بازی به 2 نیمه تقسیم شده است. مدت زمان بازی شش دوره 7 دقیقه ای است. به هر دوره زمانی "Chukka" یا "Chukker" گفته می شود. نکته جالب این است که کلمه فارسی "چوکر" کلمه ای بود که برای خادمانی که در چنین فواصل استراحت از اسب مراقبت می کردند ، استفاده می شد. امروز ایرانی ها از این کار استفاده می کنند تا نشان دهند که آماده هستند تا از قلب دوست داشتنی یا اراده آزاد خود به دیگران خدمت کنند